భారతదేశం.. కేవలం మట్టితో చేసిన పటం కాదు, కోట్లాది మంది గుండె చప్పుళ్ల కలయిక. కాశ్మీర్ నుండి కన్యాకుమారి వరకు మన భాషలు వేరు కావచ్చు, వేషాలు వేరు కావచ్చు, కానీ మనందరినీ కలిపి ఉంచే అదృశ్య శక్తి ‘జాతీయత’. తిరునెల్వేలిలోని మనోన్మణీయం సుందరనార్ యూనివర్సిటీ 33వ స్నాతకోత్సవంలో జరిగింది ఒక అద్భుతమైన ఘట్టం. ఎప్పుడైతే ఆ పవిత్ర వేదికపై ముందుగా ‘వందే మాతరం’ నినాదం మార్మోగిందో, ఆ వెంటనే ‘జనగణమన’తో భరతమాతకు తొలి వందనం దక్కిందో.. ప్రతి నిజమైన భారతీయుడి గుండె ఉప్పొంగింది. లక్షలాది మంది స్వాతంత్ర్య సమరయోధులు ఉరికొయ్యలను ముద్దాడుతూ పలికిన ఆ ‘వందేమాతరం’.. ప్రతి విద్యార్థి రక్తంలో జాతీయ స్ఫూర్తిని రగిలించే అక్షర సత్యం.
కానీ, దురదృష్టవశాత్తూ, తమిళనాడులోని కొందరు రాజకీయ నాయకులకు, 21 మంది ఎంపీలకు ఈ జాతీయ గీతాల ఆలాపన ఒక “ప్రొటోకాల్ ఉల్లంఘన”గా, ఒక పెద్ద వివాదంగా కనిపించింది. దేశం పట్ల భక్తిని చాటుకోవడం కూడా ఒక నేరమే అన్నట్లుగా వారు రాజ్భవన్పై విమర్శల దాడికి దిగారు. గవర్నర్కు రాసిన లేఖలో వారు ప్రధానంగా లేవనెత్తిన అభ్యంతరం ఒక్కసారి గమనిస్తే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది:
“రాష్ట్ర గీతాన్ని ఈ విధంగా మూడో స్థానంలో ఉంచడం తమిళ ప్రజల మనోభావాలను దెబ్బతీయడమే కాకుండా.. ఆ గీత రచయిత సుందరనార్ను కూడా అవమానించడమే.”
ఈ వాదన ఎంత సంకుచితమైనదో విజ్ఞులు ఆలోచించాలి. ‘తమిళ్ తాయ్ వాళ్తు’ అనేది నిస్సందేహంగా తమిళ సంస్కృతికి, భాషాభిమానానికి ప్రతీక. దానిని గౌరవించాల్సిందే. కానీ, భరతమాతకు, అంటే జాతీయ గీతానికి తొలి స్థానం ఇవ్వడం ద్వారా రాష్ట్ర గీతాన్ని ఎలా అవమానించినట్లు అవుతుంది? దేశం అనే మహా వృక్షానికి రాష్ట్రాలు కొమ్మలు లాంటివి. వేరును బలోపేతం చేసినంత మాత్రాన కొమ్మలను నరికివేసినట్లు కాదు కదా! ఒక విద్యార్థి తన పట్టా తీసుకుంటున్నప్పుడు, తాను ముందుగా ఈ దేశ పౌరుడిననే గర్వం అతనిలో నిండాలి. ఆ గర్వానికి, ఆ దేశభక్తికి ప్రతీకలైన వందేమాతరాన్ని, జనగణమనను ముందు పాడితే.. అందులో “మనోభావాలు దెబ్బతినడం” అనే ప్రశ్నే ఎందుకు వస్తుంది? మనోభావాలు దేశం కంటే ముఖ్యం కావు.
ఈ వివాదాన్ని మరింత పెంచుతూ, పి. చిదంబరం లాంటి సీనియర్ నేతలు, ఇతర ఎంపీలు లేఖలో తమ డిమాండ్ను ఈ విధంగా వినిపించారు:
“గత ఐదు దశాబ్దాలుగా కొనసాగుతున్న సంప్రదాయం ప్రకారం.. ప్రభుత్వ, విశ్వవిద్యాలయ కార్యక్రమాల్లో ప్రారంభంలో ‘తమిళ్ తాయ్ వాళ్తు’, ముగింపులో జాతీయ గీతం ఆలపించాలి.”
ఐదు దశాబ్దాల సంప్రదాయం.. వేలాది సంవత్సరాల భారతీయ నాగరికత కంటే, అఖండ భారత భావన కంటే గొప్పది ఏమీ కాదు. సంప్రదాయాలు మనుషులను ఏకం చేయాలి కానీ, దేశం నుండి రాష్ట్రాన్ని వేరు చేసి చూపేలా ఉండకూడదు. “మా రాష్ట్రం, మా గీతం” అనే ప్రాంతీయ భావన కన్నా.. “నా దేశం, నా జాతీయ గీతం” అనే భావనే ఏ రాష్ట్రానికైనా, ఏ పౌరుడికైనా అత్యున్నతమైనది. మార్పు అనేది మంచి కోసమైతే దాన్ని స్వాగతించాలి. ఇక్కడ గవర్నర్ ఉద్దేశాలు ఏమైనప్పటికీ, జరిగింది మాత్రం ఒక అద్భుతమైన జాతీయవాద చర్య.
స్నాతకోత్సవం అంటే యువత తమ భవిష్యత్తులోకి అడుగుపెట్టే ఒక పవిత్రమైన ఘట్టం. అక్కడ ప్రాంతీయవాదపు గోడలు కట్టకూడదు. ‘వందేమాతరం’తో మొదలై, ‘జనగణమన’తో దేశభక్తిని చాటుకున్న తర్వాత.. స్థానిక సంస్కృతికి ప్రతీకగా రాష్ట్ర గీతాన్ని ఆలపించడంలో ఉన్న అందాన్ని, సమైక్యతను ఈ రాజకీయ నేతలు చూడలేకపోవడం శోచనీయం.
చివరిగా చెప్పాలంటే.. వందేమాతరం ఒక పాట కాదు, అదొక నినాదం, అదొక తపస్సు. జాతీయ గీతాలకు అగ్రస్థానం ఇవ్వడాన్ని వ్యతిరేకించడం అంటే, పరోక్షంగా జాతీయ సమైక్యతను ప్రశ్నించడమే. దేశం ఎప్పుడూ మొదటి స్థానంలోనే ఉండాలి.. అది ప్రోటోకాల్లో అయినా, ప్రతి భారతీయుడి గుండెల్లో అయినా!
