నెత్తురు చిందిన నేలపై… రెపరెపలాడిన మువ్వన్నెల జెండా

దేశమంతటా మువ్వన్నెల జెండా రెపరెపలాడుతూ ‘తిరంగా ర్యాలీ’లు అట్టహాసంగా జరగనున్నాయి. అయితే, ఈ స్వేచ్ఛా వాయువులు, ఈ జెండా ఎగురవేసే హక్కు తెలంగాణ ప్రజలకు అంత సులభంగా రాలేదు. 1947 ఆగస్టు 15న దేశమంతా స్వాతంత్ర్య సంబరాల్లో మునిగిపోతే, తెలంగాణ మాత్రం నిజాం నిరంకుశ పాదాల కింద నలిగిపోతూ చీకట్లోనే ఉండిపోయింది. ఆ చీకటిని చీల్చుకుని, జాతీయ జెండాను ఎగురవేయడం కోసం ఎంతోమంది తెలంగాణ ముద్దుబిడ్డలు తమ ప్రాణాలను బలిదానం చేశారు.

అప్పటి ఏడవ నిజాం మీర్ ఉస్మాన్ అలీ ఖాన్ హైదరాబాద్ రాష్ట్రాన్ని స్వతంత్ర దేశంగా ప్రకటించుకోవాలని కలలు కన్నాడు. భారత దేశంలో విలీనం చేసేది లేదని తేల్చి చెప్పడమే కాకుండా, తన సొంత ఆసఫ్ జాహీ జెండాను మాత్రమే ఎగురవేయాలని ఫర్మానా జారీ చేశాడు. తెలంగాణ గడ్డపై మువ్వన్నెల జెండాను ఎగురవేయడం, కనీసం జాతీయ గీతాన్ని ఆలపించడం అప్పట్లో రాజద్రోహంగా పరిగణించబడింది. ఆంక్షలను ధిక్కరించి జెండా పట్టిన వారిపై నిజాం పోలీసు బలగాలు, ఖాసిం రజ్వీ నేతృత్వంలోని ప్రైవేటు సైన్యం ‘రజాకార్లు’ సాగించిన ఆకృత్యాలకు అంతులేదు.

జాతీయ జెండాపై నిజాం విధించిన నిషేధాన్ని సవాల్ చేస్తూ హైదరాబాద్ స్టేట్ కాంగ్రెస్ నాయకుడు స్వామి రామానంద తీర్థ ‘జాయిన్ ఇండియా’ (భారత్లో విలీనం) ఉద్యమానికి పిలుపునిచ్చారు. దీంతో తెలంగాణలోని పల్లెపల్లెనా యువకులు, రైతులు, విద్యార్థులు ప్రాణాలకు తెగించి జాతీయ జెండాను ఎగురవేసేందుకు ముందుకొచ్చారు. రాత్రికి రాత్రే చెట్ల పైన, గుట్టల పైన, పాడుబడిన కోటల పైన రహస్యంగా మువ్వన్నెల జెండాను పాతారు. ఈ క్రమంలో రజాకార్ల కర్కశత్వానికి ఎదురొడ్డి ఎందరో వీరులు తమ ప్రాణాలను తృణప్రాయంగా వదిలేశారు.

జాతీయ జెండా కోసం జరిగిన పోరాటంలో ‘పరకాల రక్తమోడింది. దక్షిణ భారత జలియన్వాలా బాగ్గా చరిత్ర పుటల్లో నిలిచిపోయిన ఘోరమైన ఘటన అది. సెప్టెంబర్ 2, 1947న వరంగల్ జిల్లా పరకాలలో జాతీయ జెండాను ఎగురవేసేందుకు చుట్టుపక్కల గ్రామాల నుంచి వేలాది మంది ప్రజలు ఉత్సాహంగా కదిలివచ్చారు. శాంతియుతంగా జెండా వందనం చేయడానికి గుమికూడిన ఆ నిరాయుధులపై నిజాం పోలీసులు, రజాకార్లు విచక్షణారహితంగా కాల్పులకు తెగబడ్డారు. ఆ నెత్తుటి మారణకాండలో జాతీయ జెండాను గుండెలకు హత్తుకుని 22 మంది అమాయకులు ప్రాణాలు కోల్పోయారు. కొండా లక్ష్మయ్య, మేకల పోచయ్య, బత్తుల సమ్మయ్య లాంటి ఎందరో సామాన్య రైతులు, యువకులు ఆ రోజు మాతృభూమి కోసం నెత్తురు చిందించారు. బుల్లెట్లు దూసుకువస్తున్నా భయపడకుండా, ఒకరి చేతిలోంచి మరొకరు జెండాను అందుకుంటూ, ఆ జెండా నేల రాలకుండా తమ ప్రాణాలను అడ్డువేశారు. ఆ అమరుల త్యాగం తెలంగాణ స్వాతంత్ర్య పోరాటంలో ఎన్నటికీ చెరిగిపోని సువర్ణాక్షరాల అధ్యాయం.

కేవలం పరకాలలోనే కాదు, ఖమ్మం, భైరాన్పల్లి లాంటి ఎన్నో గ్రామాల్లో జాతీయ జెండా కోసం చారిత్రక ఘట్టాలు చోటుచేసుకున్నాయి. భైరాన్పల్లి బురుజుపై త్రివర్ణ పతాకాన్ని ఎగురవేసినందుకు రజాకార్లు ఊరి మీద పడి దారుణ మారణకాండ సృష్టించారు. వందేమాతరం రామచంద్రరావు లాంటి యువకులు ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయం వేదికగా జాతీయ భావాలను రగిలించి, జైలు శిక్షలు, చిత్రహింసలు అనుభవించారు. ప్రాణం పోయినా సరే, నిజాం జెండాకు వంగి నమస్కరించేది లేదని నాటి తెలంగాణ బిడ్డలు తెగేసి చెప్పారు.

నేడు మనం స్వేచ్ఛగా జరుపుకుంటున్న తిరంగా ర్యాలీలు, సగర్వంగా ఎగురవేస్తున్న ప్రతి మువ్వన్నెల జెండా వెనుక ఆనాటి తెలంగాణ వీరుల నెత్తుటి ధారలు ఉన్నాయి. జాతీయ జెండా కోసం నిజాం తూటాలకు ఎదురొడ్డి నిలిచిన ఆ అమరుల బలిదానాలను స్మరించుకోవడం ప్రతి భారతీయుడి, ముఖ్యంగా ప్రతి తెలంగాణ వాసి బాధ్యత. ఆకాశంలో రెపరెపలాడే ప్రతి జెండా, పరకాల వీరుల శౌర్యాన్ని, భైరాన్పల్లి పోరాట స్ఫూర్తిని మనకు ఎలుగెత్తి చాటాలి. ఆ అమరుల త్యాగాలను స్మరించుకుంటూ, వారికి ఘనమైన నివాళులు అర్పిద్దాం!


